ยูจื้อเหว่ยพูดถึงการอนุรักษ์บ้านเก่าและความสัมพันธ์กับท้องถิ่น: จากหมู่บ้านออนเซ็นญี่ปุ่นสู่เส้นทางหนานหุยของไต้หวัน

ยูจื้อเหว่ยเป็นผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทท่องเที่ยวเฟิงซ่าง วัฒนธรรมชิ่วอิ่น และ Sidoli Radio เสี่ยวเต่าหลี่ เขาให้ความสนใจกับการอนุรักษ์อาคารเก่าและความเชื่อมโยงเชิงลึกกับวัฒนธรรมท้องถิ่นมาอย่างยาวนาน เขาเคยผลักดันโครงการ “สำนักงานบ้านเก่า” เพื่อทำงานด้านการอนุรักษ์และฟื้นฟูอาคารเก่า ส่วนบริษัทท่องเที่ยวเฟิงซ่างก็วางแผนเนื้อหาการท่องเที่ยวที่เน้นประสบการณ์เชิงวัฒนธรรมให้แก่นักท่องเที่ยว แทนที่จะเป็นเพียงการเยี่ยมชมสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไป งานเหล่านี้ในบทบาทที่แตกต่างกันมีเส้นด้ายร่วมกันอยู่หนึ่งเส้น นั่นคือจะทำอย่างไรให้เกิดความสัมพันธ์ระหว่างนักเดินทางกับท้องถิ่นที่ไม่ใช่เพียงการบริโภคครั้งเดียว

Sidoli Radio เสี่ยวเต่าหลี่เป็นพื้นที่ที่ยูจื้อเหว่ยร่วมสร้างกับนักออกแบบฟางซวี่จง ให้ลูกค้าได้รับฟังเรื่องราวของผืนแผ่นดินผ่านเครื่องดื่ม โครงการนี้ทำให้ “การเล่าเรื่อง” กลายเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์การเดินทาง และทำให้ผู้คนได้คิดว่าเครื่องดื่ม พื้นที่ และประวัติศาสตร์ท้องถิ่นจะถูกเข้าใจไปพร้อมกันได้อย่างไร แทนที่จะปล่อยให้บ้านเก่าเป็นเพียงฉากหลังสำหรับถ่ายรูป

ร้านเก่าจะหาประโยชน์ใช้สอยใหม่ในการสืบทอดได้อย่างไร?

ร้านไคฮวะโดแห่งเกียวโตก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1875 มีชื่อเสียงด้านกระปุกชาที่ทำด้วยมือ เป็นร้านเก่าแก่ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ทายาทรุ่นที่หก ยางิ ทากาฮิโระ ไม่หยุดอยู่เพียงการสืบสานงานฝีมือแบบดั้งเดิม เขาเปิดร้านกาแฟและนำกระปุกชามาใช้ใส่เมล็ดกาแฟ ทำให้เครื่องใช้แบบดั้งเดิมเข้าสู่ฉากใหม่ในชีวิตประจำวัน ไคฮวะโดยังร่วมมือกับ Panasonic สร้างลำโพงบลูทูธที่ชื่อว่า “Hibi-Shichirin” (響筒) ผสมผสานงานฝีมือนับร้อยปีเข้ากับเทคโนโลยีร่วมสมัย กรณีนี้แสดงให้เห็นว่าการสืบทอดร้านเก่าไม่จำเป็นต้องหมายถึงการเก็บรักษาไว้แบบเดิมทุกประการ แต่สามารถสืบทอดชีวิตของวัตถุและงานฝีมือผ่านการใช้งานรูปแบบใหม่ได้

หมู่บ้านออนเซ็นที่นักท่องเที่ยวลดลงจะถูกมองเห็นอีกครั้งได้อย่างไร?

นางาโตะยูโมโตะเป็นหมู่บ้านออนเซ็นของญี่ปุ่นที่มีประวัติศาสตร์ 600 ปี แต่จำนวนนักท่องเที่ยวเคยลดลงอย่างมาก โดยในปี ค.ศ. 1983 มีผู้มาเยือนประมาณ 390,000 คน และลดลงเหลือไม่ถึง 160,000 คนในปี ค.ศ. 2014 โรงแรมไฉมู่อู้ (白木屋) ในพื้นที่ซึ่งมีประวัติศาสตร์ 150 ปี เคยต้องปิดกิจการเนื่องจากนักท่องเที่ยวลดลง แสดงให้เห็นว่าการถดถอยของการท่องเที่ยวในระยะยาวได้ส่งผลกระทบต่อการอยู่รอดของผู้ประกอบการท้องถิ่นอย่างแท้จริง

เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ เมืองนางาโตะได้เชิญกลุ่มโฮชิโนะเข้าร่วมหารือเรื่องการฟื้นฟูการท่องเที่ยวในพื้นที่ จากนั้น “ไค นางาโตะ” ในเครือโฮชิโนะก็เข้ามาตั้งอยู่ในพื้นที่ดังกล่าว กระบวนการนี้ไม่ใช่เพียงการนำโรงแรมใหม่เข้ามา แต่เป็นการที่รัฐบาลท้องถิ่นเป็นฝ่ายแสวงหาทรัพยากรภายนอกเพื่อร่วมกันแก้ไขปัญหาเชิงโครงสร้างด้านการท่องเที่ยวที่สะสมมานาน สำหรับผู้อ่านชาวไต้หวัน ข้อคิดที่กรณีนี้นำเสนอคือ การฟื้นฟูท้องถิ่นมักต้องก้าวข้ามขอบเขตของผู้ประกอบการรายเดียว และเกี่ยวข้องกับการประสานงานด้านการบริหารท้องถิ่นและการวางแผนระยะยาว

การปฏิบัติจริงในพื้นที่หนานหุยของไต้หวัน

ในไต้หวัน พันธมิตรท่องเที่ยวยั่งยืนหนานหุยก่อตั้งโดยอู่ซาเอิน คาโลว์ เจ้าของร้าน “ต่าเก้อตั้นไห่ลวี่” (打個蛋海旅) เชื่อมโยงที่พัก ร้านอาหาร และร้านค้าหลายสิบแห่งในสี่ตำบลของพื้นที่หนานหุย ก่อตัวเป็นเครือข่ายความร่วมมือข้ามผู้ประกอบการ แนวทางการเชื่อมโยงเช่นนี้แตกต่างจากกรณีนางาโตะยูโมโตะที่รัฐบาลเป็นผู้ประสานทรัพยากรภายนอก เพราะเป็นการที่ผู้ประกอบการท้องถิ่นรวมตัวกันเองเพื่อสนับสนุนซึ่งกันและกัน

บ้านพักถู่ป่านจินซู่ในไถตงเป็นอีกกรณีศึกษาที่เป็นรูปธรรม บริหารงานโดยอู๋ย่าเสวียนและหลินถิงจาง เดิมเป็นสถานที่บันเทิงของชุมชนเผ่าพื้นเมือง หลังจากปรับปรุงเป็นที่พัก ทั้งสองได้ผลักดันโครงการ “เวลาแห่งถู่ป่าน” จากกรณีนี้สามารถขยายความคิดต่อไปได้ว่า หลังจากเปลี่ยนประโยชน์ใช้สอยของพื้นที่แล้ว ที่พักจะอยู่ร่วมกับจังหวะชีวิตดั้งเดิมของชุมชนเผ่าพื้นเมืองได้อย่างไร แทนที่จะเป็นเพียงการเพิ่มทางเลือกที่พักให้กับคนนอก

จากร้านกระปุกชาเก่าแก่ร้อยปีในเกียวโต การฟื้นฟูหมู่บ้านออนเซ็นนางาโตะยูโมโตะ ไปจนถึงพันธมิตรที่พักและบ้านพักถู่ป่านจินซู่ในหนานหุย กรณีเหล่านี้แม้จะอยู่คนละประเทศและอุตสาหกรรม แต่ล้วนชี้ไปที่คำถามเดียวกัน นั่นคือการที่อาคารเก่า ร้านเก่า หรือชุมชนเก่าจะดำรงอยู่ต่อไปได้นั้น ไม่ได้อาศัยเพียงการอนุรักษ์เท่านั้น แต่ยังต้องหาวิธีที่จะทำให้คนนอกยินดีกลับมาเยือนซ้ำ และสร้างความสัมพันธ์กับท้องถิ่นได้อย่างต่อเนื่อง