เก้าอี้ของ Max Lamb ดีไซเนอร์ชาวอังกฤษน่าสนใจเมื่อเริ่มมองจากวัสดุและร่องรอยการผลิต บทความเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวล่าสุดที่เผยแพร่เมื่อ 19 พฤศจิกายนนำผู้อ่านกลับไปยังบ้านและสตูดิโอของเขาในลอนดอน ตั้งแต่โฟม โลหะ ถึงหิน ผลงานเก็บเบาะแสจากการตัดแต่ง การขึ้นรูป และการจัดการพื้นผิวไว้ หากอยากเข้าใจว่าเก้าอี้ตัวหนึ่งเป็นทั้งเฟอร์นิเจอร์และของสะสมได้อย่างไร อาจเริ่มถามสามเรื่อง คือมันประกอบจากอะไร รูปทรงเกิดขึ้นอย่างไร และก่อนนั่งลง สายตากับมือได้รับรู้เนื้อสัมผัสแบบใดไปแล้วบ้าง
Lamb เกิดในปี 1980 ที่คอร์นวอลล์ ประเทศอังกฤษ บันทึกคอลเล็กชันพิพิธภัณฑ์ให้แนวทางทำความเข้าใจที่ชัดเจน ผลงานที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ซานฟรานซิสโก SFMOMA เก็บสะสม ได้แก่ Poly Scrap chair ปี 2010, Pewter Stool ปี 2014, Bronze Poly chair ที่ออกแบบในปี 2006 และผลิตในปี 2015 รวมถึง Woodware lounge chair ปี 2022 ชื่อ ปี และวัสดุที่ต่างกันแสดงให้เห็นว่าดีไซเนอร์คนเดียวปรับเปลี่ยนวิธีทำอย่างต่อเนื่อง แทนที่จะทำซ้ำเพียงรูปทรงอันเป็นเอกลักษณ์แบบใดแบบหนึ่ง
รอยตัดโฟมกลายเป็นพื้นผิวที่อ่านได้อย่างไร
ซีรีส์ Poly นำวัสดุน้ำหนักเบาที่คนทั่วไปคุ้นเคยมาใช้ในการออกแบบเก้าอี้ ข้อมูล Poly Scrap chair ของ SFMOMA ระบุวัสดุเป็นพอลิสไตรีนชนิดขยายตัวและยางพอลิยูรีเทน ผลงานสร้างเสร็จในปี 2010 และเข้าสู่คอลเล็กชันในปี 2015 มีขนาดสูง 82 กว้าง 38.9 และลึก 47 เซนติเมตร ข้อมูลที่เป็นรูปธรรมเหล่านี้พาการมองจากความรู้สึกเชิงประติมากรรมอันนามธรรมกลับมายังวัตถุที่วางลงในพื้นที่จริงได้ และยังเตือนให้ผู้อ่านแยกปีสร้างผลงานออกจากปีที่พิพิธภัณฑ์รับเข้าสะสม
เมื่อดูเก้าอี้ประเภทนี้ ไม่จำเป็นต้องมองความเรียบกับความหยาบเป็นคู่ตรงข้ามระหว่างเสร็จสมบูรณ์กับยังไม่เสร็จ รอยตัดที่เก็บไว้บอกทิศทางการผลิตได้ ส่วนพื้นผิวหลังเคลือบเปลี่ยนภาพจินตนาการด้านสัมผัสที่วัสดุให้ Bronze Poly chair ผลักประเด็นไปอีกชั้น รูปทรงอาจสานต่อภาษาของต้นแบบน้ำหนักเบา แต่โลหะกลับทำให้คาดหวังน้ำหนักต่างออกไป การระบุวัสดุของผลงานแต่ละชิ้นก่อน แล้วจึงดูความคล้ายกันภายนอก จึงน่าสนใจกว่าคาดเดาความรู้สึกเมื่อนั่งจากภาพเพียงอย่างเดียว
ขอบหยาบและผิวกลมของเก้าอี้หิน ให้วัสดุเดียวมีน้ำเสียงต่างกัน
Campione Chair ในบทความเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวล่าสุดรวบรวมบุคลิกจากการแปรรูปหินหลายแบบไว้ในเก้าอี้ตัวเดียว จากภาพต้นฉบับจะเห็นว่าหินลายจุดเก็บขอบไม่สม่ำเสมอไว้ ข้างกันมีชิ้นส่วนทรงกลมผิวเรียบมนอย่างชัดเจน เมื่อแสงตกบนพื้นผิวทั้งสองจึงตอบสนองต่างกัน ขอบหยาบชวนให้สังเกตวัตถุดิบและกระบวนการตัดแต่ง ส่วนผิวกลมนำสายตาไปยังจุดที่มือจับหรือสัมผัสได้ วัสดุเหมือนกัน แต่รายละเอียดเปลี่ยนจังหวะในการมองได้
ขอบหยาบและชิ้นส่วนทรงกลมของเก้าอี้หินแสดงผลของพื้นผิวที่ต่างกันภายใต้แสงสิ่งนี้ยังให้วิธีเข้าถึงเฟอร์นิเจอร์สะสมอย่างหนึ่ง คือดูพนักพิง ที่นั่ง ที่วางแขน และส่วนรองรับก่อน แล้วจึงถามต่อว่าแต่ละส่วนเชื่อมกันอย่างไร เก้าอี้ไม่ได้อยู่ในห้องผ่านรูปทรงเท่านั้น แต่ยังตอบสนองร่างกายผ่านขอบ ช่องว่าง และพื้นผิว ความรู้สึกหนักของหิน ภาพความเบาของโฟม และทิศทางของเนื้อไม้อาจเป็นจุดเริ่มต้นในการเทียบผลงานต่างชิ้น ส่วนความรู้สึกใช้งานจริงยังต้องให้การสัมผัสจริงเป็นตัวตอบ และสิ่งที่ภาพทำได้ดีที่สุดคือเปิดเผยรายละเอียดที่ควรเข้าไปมองใกล้ ๆ ก่อน
กลับสู่สตูดิโอ ดูเครื่องมือและวัสดุข้างชิ้นงานสำเร็จ
ในภาพสตูดิโอลอนดอน ตู้ลิ้นชัก เครื่องมือ เก้าอี้ไม้ และวัตถุรูปทรงสีขาวอยู่ร่วมในพื้นที่เดียวกัน โดยช่องแสงบนหลังคานำแสงลงสู่บริเวณทำงาน เมื่อดูภาพนี้ร่วมกับภาพเก้าอี้ระยะใกล้ ผลงานจึงไม่ได้เป็นเพียงวัตถุที่แยกเดี่ยวบนแท่นจัดแสดง แต่เป็นผลจากชุดการตัดสินใจเลือกวัสดุและแปรรูป หากอยากทำความรู้จัก Lamb ต่อ สามารถเปรียบเทียบข้อมูลผลงานทีละชิ้นผ่านหน้าคอลเล็กชันพิพิธภัณฑ์ หน้า Poly Scrap chair ของ SFMOMA ระบุว่าขณะนี้ไม่ได้จัดแสดง จึงเหมาะกับการเริ่มศึกษาทางออนไลน์ ส่วนการชมผลงานจริงให้วางแผนตามประกาศล่าสุดของพิพิธภัณฑ์
พื้นที่ทำงานมีทั้งตู้ลิ้นชัก เครื่องมือ เก้าอี้ไม้ และวัตถุรูปทรงสีขาว