เมื่อเสียงค้อนหยุดลง อะไรยังคงอยู่? Roby Dwi Antonoศิลปินอินโดนีเซียเตรียมจัดนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกในประเทศไทย SUDO RUNGU: Echoes of Fireที่ MOCA BANGKOK ช่วงเปิดให้ชมทั่วไปคือ27ตุลาคม2569–3มกราคม2570 ภัณฑารักษ์คือ Loredana Pazzini Paracciani จุดเริ่มต้นมาจากงานช่างตีเหล็กของบิดาและการได้ยินที่ค่อยๆลดลง ก่อนขยายเป็นจิตรกรรม วาดเส้น ภาพถ่าย วิดีโอ และงานแบบมีส่วนร่วม ขณะนี้นิทรรศการยังไม่เปิด
ถ่าน ประกายไฟ และเถ้าถ่าน: สามคำเป็นแนวทางการชม
“Sudo Rungu”เป็นคำภาษาชวาหมายถึงการได้ยินลดลง Robyเติบโตที่อัมบาราวาในชวากลาง ไฟจากเตา กลิ่นถ่าน และเสียงโลหะในที่ทำงานของบิดากลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำส่วนตัว แทนที่จะเล่าชีวิตตามเส้นเวลา นิทรรศการแบ่งเป็น Arang, Baraและ Abu ซึ่งหมายถึงถ่าน ประกายไฟหรือไฟคุ และเถ้าถ่าน จากวัสดุที่เหลือหลังเผาไหม้ไปสู่ความร้อนที่ยังเปลี่ยนรูปโลหะได้ ก่อนเข้าสู่ร่องรอยสงบเงียบเพื่อมองความทรงจำของแรงงาน
Robyเกิดปี2533 ปัจจุบันอยู่ที่ยอกยาการ์ตา เริ่มพัฒนาวิธีทำงานด้วยตนเองจากวาดเส้น ภาพประกอบ และกราฟิกดีไซน์ ก่อนขยายไปสู่จิตรกรรม ประติมากรรม และงานจัดวาง การสนทนากับภัณฑารักษ์เริ่มมีนาคม2567 และศิลปินมาสำรวจพื้นที่ MOCAในกันยายน2568 รูปทรงในโลกจินตนาการจึงเชื่อมกลับไปยังประสบการณ์ครอบครัวที่ได้รับการทบทวนหลายครั้ง
ไม่ใช่แค่ดูภาพ ผู้ชมจะฝากร่องรอยด้วย
Ritual Arangเชิญผู้ชมเลือกถ่านที่สลักคำเกี่ยวกับแรงงานหรือชีวิต แล้วนำไปเขียนหรือวาดบนผ้าใบสีขาว เมื่อคำบนถ่านค่อยๆสึกหาย รอยใหม่กลับคงอยู่บนผืนผ้าใบ ส่วนผงถ่านที่ร่วงก็เป็นส่วนหนึ่งของงาน วัสดุเดียวจึงผ่านทั้งการสิ้นเปลืองและการบันทึก งานจะเปลี่ยนไปตลอดช่วงนิทรรศการ ผู้เข้าร่วมควรทำตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ ไม่ตีความว่าทุกชิ้นในนิทรรศการสัมผัสได้เหมือนงานอินเทอร์แอ็กทีฟ
อีกไฮไลต์ Residurunguยาว9เมตร ประกอบภูมิทัศน์ความทรงจำที่ไม่ต่อเนื่องจากหู รากไม้ น้ำ บ้าน และร่างกาย ส่วน Dimming Memoriesแสดงตัวละครประคองภาชนะใส ปากคล้ายใบหู และภายในเชื่อมกับภาพฮิปโปแคมปัสซึ่งเกี่ยวข้องกับการสร้างความทรงจำ ชิ้นแรกชวนสลับมองภาพรวมกับรายละเอียด ชิ้นหลังเหมาะกับการเปรียบเทียบ “ภาชนะที่มองเห็น” กับ “ความทรงจำที่ตรึงไว้ได้ยาก” ทั้งสองนำประเด็นการได้ยินกลับมาสู่ประสบการณ์มองในคนละสเกล
Dimming Memories (2568)ให้ทั้งตัวละครและภาชนะใสเป็นจุดรวมสายตาดูภาพผลงานสามชิ้นก่อน แล้ววางแผนเข้าชมตั้งแต่27ตุลาคม
บทความเลือกผลงานที่เผยแพร่ทางการสามชิ้น Sonus Extinctus (2569)จัดรูปทรงสมมาตรตามแกนกลาง จุดสี และวงกลมลอยในภาพ Dimming Memories (2568)เน้นโทนเทา ให้ภาชนะใสกับตัวละครเหมือนกำลังสบตากันอย่างช้าๆ ส่วนใบหน้าใน Ultima Lacrima (2569)ถูกแถบสีแนวนอนพาดผ่าน ลองเทียบวิธีบดบังทั้งสามแบบว่าโครงภายใน ผิวโปร่งใส และสิ่งรบกวนแนวขวางเปลี่ยนการจดจำอย่างไร ภาพทั้งสามเป็นภาพผลงานแยกชิ้น
Sonus Extinctus (2569)วางรูปทรงสมมาตรและจุดสีบนพื้นหลังแดงเทาพื้นที่จัดแสดงคือ Atriumชั้น Gและห้องนิทรรศการหมุนเวียน1–3ของ MOCA ที่499ถนนกำแพงเพชร6 แขวงลาดยาว เขตจตุจักร เวลาปกติคืออังคาร–อาทิตย์10.00–18.00น. ปิดวันจันทร์ ส่วน26ตุลาคม17.00น.เป็นงานเปิดที่ระบุแยกไว้ ไม่ใช่การเริ่มช่วงเข้าชมทั่วไปเร็วขึ้นหนึ่งวัน วางแผนเส้นทางต่อจากสถานีบางเขนของรถไฟฟ้าสายสีแดง และสอบถาม MOCAเรื่องการเข้าชมกับขอบเขตการใช้บัตรพิพิธภัณฑ์ปกติ ตรวจข้อมูลใหม่ได้ที่หน้านิทรรศการทางการหรือโทร+66 2 016 5666
