Frank Ocean《Blonde》ครบรอบ 10 ปี: วันที่ 20 สิงหาคมปีนั้น พวกเขาอยู่ที่ไหนตอนฟังอัลบั้มเต็มจบ

คืนวันที่ 20 สิงหาคม 2016 ที่หน้าร้านเล็กๆ บนถนน Mulberry Street ในนิวยอร์ก มีคนมาต่อแถวยาวเหยียด Steffanee Wang ผู้อำนวยการฝ่ายบรรณาธิการคนปัจจุบันของ 《FADER》 ก็อยู่ในแถวนั้น เป็นคนที่ประมาณ 300 กว่า สวมกางเกงยีนส์ขาสั้นที่ต่อมาเธอยอมรับว่า "คับเกินไปแล้ว" ยืนรอกลางบรรยากาศอบอ้าวยามเย็นเพื่อรับนิตยสาร《Boy's Don't Cry》สักเล่ม ผ่านไป 45 นาที ทางร้านต้องขอให้คนที่เหลือกลับบ้าน—นิตยสารหมดแล้ว คืนนั้นเอง Frank Ocean ปล่อยอัลบั้มสตูดิโอชุดที่สามของเขา《Blonde》ออกมา และนับจนถึงวันนี้ครบสิบปีเต็ม เขาก็ยังไม่ได้ออกอัลบั้มถัดไปเลย

ผลงาน 17 เพลงชุดนี้มีที่มาที่เต็มไปด้วยดราม่าในตัวเอง: Ocean ใช้เวลาหลายสัปดาห์สร้างบันไดปริศนาผ่านการไลฟ์สตรีม จากนั้นปล่อยวิชวลอัลบั้ม《Endless》เพื่อทำตามสัญญากับ Def Jam ก่อนจะปล่อย《Blonde》แบบไม่แจ้งล่วงหน้าภายใต้ค่ายของตัวเองที่ชื่อ Boy's Don't Cry บทวิจารณ์ของ 《FADER》ในตอนนั้นที่เขียนโดย Jordan Sargent ระบุว่า คำว่า "ฉัน" ในอัลบั้มมักจะหมายถึง Ocean เองอย่างชัดเจน ในขณะที่ "เธอ/คุณ" ก็ชี้ไปยังคนใดคนหนึ่งอย่างเจาะจงเช่นกัน—"Ocean ดึงพวกเราให้เข้ามาใกล้ตัวเขา ในเวลาเดียวกันก็ทำให้ตัวเองหายไปในหมู่คนได้อย่างแนบเนียน"

พวกเขาจำได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

สิบปีให้หลัง 《FADER》ชวนนักดนตรีและทีมกองบรรณาธิการมาย้อนความทรงจำว่าตอนที่ได้ฟัง《Blonde》เป็นครั้งแรก พวกเขาอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไรอยู่ คำตอบที่ได้มีหลากหลายรูปแบบ แต่ล้วนละเอียดจนไม่น่าเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมา แรปเปอร์ Doechii เล่าว่าครั้งแรกที่เธอฟังคือขณะทำ gravity bong จากขวดพลาสติก "มันพาฉันกลับไปสู่ยุคที่เรียบง่ายกว่านี้ ยุคที่ยังมีเวลาให้ใช้" เพลงที่เธอชอบที่สุดคือ〈Godspeed〉ส่วน Na-Kel Smith จำได้ถึงวันที่เล่นสเก็ตบอร์ดกับเพื่อนอย่าง Davonte Jolly ทุกวัน และไปฝึกฟิตเนสกับโค้ชของ LA Galaxy ที่ Torrance เพลงที่เขาชอบที่สุดคือ〈Futura Free〉หรือ〈Ivy〉ซึ่งตัวเขาเองก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าเพลงไหนกันแน่

Natanya ดูไลฟ์《Endless》จบในคืนนั้นผ่าน iPod touch วันรุ่งขึ้นต้องไปโรงเรียน เธอปีนลงจากเตียงสองชั้นด้วยหัวที่เต็มไปด้วยคำถาม และดาวน์โหลดอัลบั้มทั้งชุดจาก YouTube แปลงเป็น MP3 ตลอดคืน เพลงที่เธอชอบที่สุดคือ〈Solo〉"มันเหมือนกระแสสำนึกแบบ Virginia Woolf พวกเราทุกคนต่างเคยรู้สึกแบบนั้น" ส่วน Love Spells ตอนนั้นยังเรียนอยู่มัธยมต้น เขามีเวลาแค่ช่วงสั้นๆ หลังเลิกเรียนก่อนไปสนามบาสเกตบอล ฟัง〈Nikes〉จบพอดีก่อนต้องกลับไปเล่นต่อ แต่ไม่กี่นาทีนั้นทำให้เขานึกถึงภาพตอนเด็กๆ ที่ฟัง〈Thinkin Bout You〉ในรถ Maserati ของแม่—ทั้งที่ตอนนั้นห้องนั่งเล่นที่บ้านยังไม่มีเฟอร์นิเจอร์เลยด้วยซ้ำ

ในฝั่งกองบรรณาธิการ Hajin Yoo บรรณาธิการฝ่ายโซเชียลได้ฟังอัลบั้มนี้สองวันก่อนวันเกิดอายุ 19 ปี ฤดูร้อนปีนั้นเพื่อนๆ ที่บ้านเกิดในมิชิแกนต่างแยกย้ายไปคนละทิศละทาง เธอบอกว่าตอนฟัง〈Ivy〉〈Forrest Gump〉〈Futura Free〉มันเหมือนเสียงสะท้อนของความเศร้าในวัยรุ่น ส่วน Vivian Medithi นักข่าวรุ่นใหญ่บอกว่าตัวเองไม่ใช่แฟนตัวยงขนาดนั้น—เพื่อนเธอต่างหากที่ไปต่อแถวซื้อนิตยสาร《Boy's Don't Cry》จริงๆ—แต่〈Nikes〉〈Siegfried〉〈Futura Free〉เกือบจะเป็นเส้นสายอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ร่วมกันของคนที่เธอรู้จักทุกคน "อาจจะเป็นเพลงอื่นสำหรับคุณ อาจเป็น〈Ivy〉〈Nights〉หรือ〈White Ferrari〉ก็ได้ แต่คุณต้องมีเพลงหนึ่งที่เป็นของคุณจาก《Blonde》แน่นอน"

ความทรงจำของ Tobias Hess รองบรรณาธิการบริหาร เป็นภาพที่เจาะจงและเรียบง่ายที่สุด เขาฟัง《Blonde》เป็นพิธีกรรมประจำวันตอน 7 โมง 10 นาทีเช้าที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตะวันตกของ LA ยืนรอรถเมล์ มองเมืองตื่นขึ้นมาไปพร้อมกับเพลงในอัลบั้ม หลังเรียนจบมัธยมปลายเขาแทบไม่กลับไปฟังซ้ำอีก "เพราะแค่ได้ยินก็รู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็กอายุ 17 ทันที และผมไม่อยากกลับไปเป็นเด็ก 17 อีกแล้ว"

Steffanee Wang หลังจากนั้นก็ฟังทั้งอัลบั้มทั้งแบบเรียงลำดับและแบบย้อนกลับ นอนฟังอยู่บนเตียงพร้อมหูฟังแบบมีสายวนไปครั้งแล้วครั้งเล่า เธอจำได้ถึงท่อนที่ว่า "Wish I was there, wish we'd grown up on the same advice" ในเพลง 〈Self Control〉 "ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจทั้งหมดว่าเขากำลังร้องถึงอะไร แต่ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้น"

นับตั้งแต่ 《Blonde》 วางจำหน่ายมาจนถึงตอนนี้ครบ 10 ปีแล้ว Frank Ocean ยังไม่ได้ปล่อยอัลบั้มสตูดิโอชุดต่อไปออกมาอีกเลย